Nazywam się Ruben Scott i jestem filmowcem oraz reżyserem tworzącym zarówno filmy fabularne, jak i produkcje komercyjne.

Podczas pracy nad moim najnowszym projektem zatytułowanym „Different, but Same” chciałem zająć się ideą, że chociaż wszyscy się różnimy, zawsze istnieją rzeczy, które nas łączą: wspólne zainteresowania, hobby oraz małe podobieństwa, których normalnie nikt by nie zakładał. To był punkt wyjścia dla tego projektu.“”

Od samego początku wiedziałem, że będą to dość złożone zdjęcia. Było wielu aktorów i całkiem spory zespół. Z mojego doświadczenia wynika, że przy takiej skali trzeba cały czas starać się znaleźć równowagę pomiędzy występami aktorów, czasem i przestrzenią.

Opowieść rozgrywa się w poczekalni podczas badania, w ramach którego ludzie są dobierani w pary na podstawie swoich zainteresowań, ale dopiero na miejscu dowiadują się, z kim zostali połączeni. Zapewniło nam to przestrzeń do budowania atmosfery niepewności i oczekiwania. Dzięki temu mogliśmy opowiedzieć historię w prosty sposób i umożliwić odbiorcom samodzielne połączenie kropek.

Przez cały film staraliśmy się ograniczyć ruch kamery. W większości ujęć pełni ona funkcję obserwatora. Wykorzystywaliśmy delikatne najazdy na wózku oraz subtelne zmiany kadru, gdy było to potrzebne, ale unikaliśmy ruchów, które mogłyby odwracać uwagę od historii. Idea zawsze polegała na tym, aby skupić się na występach i umożliwić aktorom poprowadzenie opowieści. Ponieważ w filmie nie ma dialogów, to właśnie ich gra miała szczególne znaczenie.

Również miejsce odgrywało znaczącą rolę w próbie ukazania, w jaki sposób wszystko wyglądało i jakie wrażenia sprawiało. Kręciliśmy w studiu nagraniowym, które samo w sobie miało już wyrazisty charakter. Było wyłożone ciepłymi drewnianymi panelami, odznaczało się pomarańczowymi odcieniami oraz lekko nostalgicznym klimatem. To coś więcej niż cztery białe ściany, co bardzo nam pomogło. Zamiast próbować stworzyć poczekalnię od podstaw mogliśmy polegać na tym, co już istniało.

To w naturalny sposób wpływało na nasze podejście do światła. Używaliśmy dużego, miękkiego oświetlenia umieszczonego nad głowami, aby zapewnić spójność i umożliwić szybkie poruszanie się z kamerą FX5. Następnie wprowadziliśmy praktyczne lampy w pomieszczeniu, aby dodać ciepła i głębi. Celem było utrzymanie miękkiego i naturalnego światła, które jednocześnie zapewniałoby wystarczający kontrast do modelowania twarzy i nakierowywania wzroku widzów na główną postać w centrum.

Ponieważ pracowaliśmy z różnego rodzaju praktycznymi źródłami światła w kadrze oraz ciemniejszymi fragmentami w rogach, ponad 15 stopni zakresu dynamicznego stało się dla nas bardzo ważne. Wiele razy pojawiały się sytuacje, gdy ciepłe lampy były widoczne w ujęciu, podczas gdy nadal musieliśmy utrzymać szczegóły w otaczających obszarach. Dużą pomocą były podstawowe opcje ISO w kamerze FX5. Dzięki temu urządzeniu nie mieliśmy poczucia, że stale musimy chronić jasne partie kosztem utraty szczegółów w cieniach lub większego szumu.

Połączenie nowego czujnika 16,6 MP typu stacked oraz obiektywów Arles Prime również świetnie się spisało przy próbie uchwycenia szczegółów podczas zbliżeń na aktorów. Tekstury widoczne zarówno na skórze, jak i kostiumach zachowały niesamowicie naturalny wygląd.

Kolory były czymś, nad czym świadomie pracowaliśmy od samego początku. Chcieliśmy uzyskać paletę, która byłaby wyrazista i delikatnie nawiązywała do lat 70. XX wieku, ale nadal sprawiałaby wrażenie nowoczesnej. To był dobry test dla kamery. Duża część takiego efektu wynikała z doboru kostiumów i decyzji dotyczących scenografii, ale sposób, w jaki kamera odwzorowała te kolory, był dokładnie tym, czego poszukiwaliśmy.

Odcienie skóry były szczególnie ważne, ponieważ mieliśmy bardzo zróżnicowaną obsadę, a każdego jej członka filmowano w takich samych warunkach oświetlenia. Chcieliśmy, aby wszystko wyglądało spójnie. Zwróciłem uwagę na to, jak stabilnie i naturalnie prezentowały się odcienie skóry przy różnych ustawieniach. Jest to coś, czego doświadczyłem również podczas pracy z Sony Venice i Burano. W tych systemach występuje znana mi jakość kolorów i sposób łagodnego przejścia w światła. Ta kamera oferuje podobne możliwości, tylko w mniejszym i bardziej elastycznym korpusie.

Zdecydowaliśmy się na wewnętrzny zapis w 16-bitowym formacie X-OCN, ponieważ chcieliśmy uzyskać całkowitą elastyczność w postprodukcji. Były takie chwile, gdy delikatnie wzmacnialiśmy kolory lub dostosowywaliśmy ekspozycję w niektórych partiach kadru, a materiał filmowy bardzo dobrze to znosił. Nic nie sprawiało wrażenia utraty spójności lub stabilności. Nawet podczas pracy w różnych warunkach oświetlenia odcienie skóry pozostawały spójne. To pomogło nam podczas korekcji kolorów.

Z punktu widzenia organizacji pracy działaliśmy z ekipą o średniej wielkości podczas jednego dnia, dlatego szybkość miała kluczowe znaczenie. Tym, co się wyróżniało, była łatwość, z jaką kamera dopasowała się do rytmu naszego harmonogramu filmowania. Niczego nie spowalniała i nie wymagała od nas zmiany sposobu naszej pracy.

Ponieważ pracowałem już wcześniej z rozwiązaniami Venice i Burano, byłem ciekaw, jak wpisze się to w szerszy kontekst systemu CineAlta. Ta kamera nie sprawia wrażenia osobnego produktu lub osobnej linii; wydaje się, że jest to ta sama rodzina, tylko dostosowana do bardziej elastycznego sposobu produkcji. Nawet struktura menu i ogólna obsługa wydają się dobrze znane, co bardzo pomaga podczas korzystania z różnych kamer Sony w różnych projektach.

Moim zdaniem urządzenie FX5 sprawdziło się, ponieważ dało nam niesamowitą swobodę: swobodę uchwycenia tego, co chcieliśmy pokazać, bez konieczności kompromisów, swobodę obsługi obrazu w postprodukcji oraz swobodę skupienia się na opowieści zamiast na sprzęcie lub trudnościach technicznych. Tego właśnie szukam w kamerze.