„W pracy nad koncepcyjnym, artystycznym projektem fotograficznym ciekawe jest to, że w porównaniu z tradycyjną fotografią znacznie większa część procesu twórczego ma miejsce poza aparatem. Można spędzić nawet półtora roku na roztaczaniu wizji, planowaniu lub szukaniu odpowiedniej lokalizacji, a następnie skończyć sesję zdjęciową zaledwie w kilka godzin” — zauważa Kaupo Kikkas.

„Nie zawsze trwa to tak długo” — śmieje się fotograf. „Czasami pomysły na zdjęcia rodzą się natychmiast. W praktyce realizacja projektu może jednak zająć wiele lat. Gdy wszystko uda się spiąć w całość i dzieło jest ukończone, zawsze jestem wobec siebie krytyczny. Proces ten może być jednak niesamowicie satysfakcjonujący z twórczej perspektywy”.

Dzieląc czas między pełną sukcesów karierę w branży kreatywnej fotografii muzycznej, gdzie wykonuje zdjęcia na okładki magazynów, plakaty i okładki albumów, a także realizację projektów artystycznych takich jak „Wewnętrzny kosmos”, Kaupo czuje, że chciałby pokazać bardziej dociekliwą stronę swojego charakteru. „Mogę tworzyć fotografie, które zadają pytania o charakter ludzkości i stworzony przez nas świat” — wyjaśnia.

Ten bardziej wyrazisty, przemyślany rodzaj fotografii z pewnością stoi w sprzeczności z większością codziennie oglądanych przez nas zdjęć, a zdaniem Kaupo projekty takie jak ten mogą pozostać niezauważone w natłoku innych obrazów. „Liczba zdjęć pokazywanych na świecie jest tak ogromna, że często trudno dotrzeć do poważniejszych artystów, ponieważ ich prace nie są tak efektowne. Nie dają natychmiastowego zastrzyku przyjemności jak piękne ujęcia tropikalnych wysp, dzikiej przyrody czy atrakcyjnych modelek. Ważne jest jednak, by podjąć wyzwanie, a tradycyjna fotografia artystyczna przeżywa w tym względzie swoisty renesans. I choć wiele fotografii koncepcyjnych prezentuje motyw bólu oraz troski o planetę i ludzkie życie, zawsze staram się tworzyć prace w delikatnej i urzekającej estetyce, która nadal będzie atrakcyjna dla oczu”.

Według Kaupo utrzymany w surowej monochromatycznej kolorystyce projekt będący surrealistycznym połączeniem pytań społeczno-antropologicznych, inspiracji literackich i motywów mitologicznych ma na celu pobudzenie umysłów zarówno widzów, jak i autora. Wystawa i książka zawierają piękną oryginalną ścieżkę dźwiękową i fragmenty tekstu od współtwórców i samego Kaupo. „Komentarz pisany to na ogół wymóg na wystawach sztuk pięknych” — wyjaśnia. „Chociaż często proszę oglądających, by najpierw obejrzeli zdjęcie i sami się zastanowili, co dla nich oznacza, zanim przeczytają wyrażone słowami cudze interpretacje. To właśnie może być najczystsza reakcja na sztukę”.

Kaupo przyznaje, że używa aparatu Sony Alpha 7R IV „w niewiarygodnie staroświecki sposób, ręcznie nastawiając ostrość, robiąc pojedyncze zdjęcia… dlatego jestem pod wrażeniem niesamowitej jakości tej technologii. Z takim aparatem nie ma problemów technicznych, które pochłaniają czas lub uniemożliwiają pracę w niektórych miejscach. Bardzo szybko można uzyskać oczekiwane efekty”.

„Dzięki zakresowi dynamicznemu i wysokiej jakości obrazu nie trzeba się martwić o dodatkowe światła ani podwyższanie ISO” — dodaje fotograf. „Rozmiar plików i czystość przy wyższych wartościach ISO sprawia, że artyści prawie nie mają ograniczeń. Niektóre z odbitek prezentowanych na wystawie mają nawet 1,5 metra długości. Ponadto powstały przy czułości ISO 800 bez martwienia się o szumy. W przypadku wydruków na okładki magazynów bez problemu można pracować przy wartości 3200. Dla zdjęć wielkości połowy tej strony jest to 6400. Niesamowite!”.

Wspaniałej jakości aparatu dorównują używane przez Kaupo obiektywy Alpha, który je chwali, „ponieważ wielkoformatowe wydruki to niezwykle wymagające wyzwanie dla optyki. Fotografia zawsze była produkowana na dużą skalę, lecz nigdy w tak dobrej jakości, jaką można osiągnąć z obiektywem FE 24-70mm f/2.8 GM”.

Niezależnie od długości czasu planowania i sprawności realizacji każdy projekt wymaga zakończenia, a to tak samo twórcza część procesu jak wszystkie pozostałe. „Dotyczy to każdego artysty wizualnego, muzyka czy pisarza. Zawsze opowiadana jest historia i w całość składane są poszczególne elementy, lecz potrzebny jest znak, że dzieło zostało ukończone. W każdym solowym projekcie autor spiera się z samym sobą. Jednocześnie jest oskarżycielem, oskarżonym i sędzią. Sam musi zdecydować o zakończeniu projektu. W tym przypadku ostatnią fotografią na wystawie była praca zatytułowana «Anioł Zakończenia». Jak na ironię to zdjęcie przedzierającego się przez chmury światła słonecznego było jednym z najmniej zaplanowanych. Po prostu pojawiło się, gdy było potrzebne. Prawdziwy dar od natury”.