Miejsce w sercu

„Widzę to tak — przestrzenie, które nas otaczają, są swego rodzaju sceną” — wyjaśnia profesjonalny fotograf Massimo Siragusa. „Wchodzimy z nimi w interakcje i tworzą się więzi. Są to zależności jeden do jednego i każdy z nas postrzega dany budynek i miejsce indywidualnie. Jest to jednak relacja dwukierunkowa, ponieważ w takim samym stopniu, w jakim te przestrzenie wpływają na nasze życie, my je określamy i modyfikujemy. W mojej fotografii staram się zidentyfikować i zrozumieć tę relację”.

Na potrzeby tego projektu Massimo sfotografował kampus Uniwersytetu Bocconi w Mediolanie za pomocą swojego niezawodnego aparatu Sony Alpha 7R IV. „To zlecenie od wydawnictwa Rizzoli International miało na celu stworzenie książki opisującej tożsamość kampusu i jego związki z Mediolanem. Spędziłem ponad dwa tygodnie na fotografowaniu w okresie między czerwcem a wrześniem. Taki czas był bardzo potrzebny, ponieważ dzięki temu mogłem nawiązać własną relację z tym miejscem” — opowiada.

Kampus został założony w 1902 r. i charakteryzuje się niezwykłą mieszanką stylów architektonicznych. Jak mówi Massimo: „Fotografowanie tego miejsca dało mi czas na wczucie się w jego »genius loci«, czyli dominującą atmosferę. Czasami można to osiągnąć od razu, ale w tym przypadku, za każdym razem, gdy tu przyjeżdżałem, odkrywałem inne aspekty. Oczywiście miejsca się zmieniają, ale zmienia się także nasza perspektywa i widzimy je inaczej, czy to w innym świetle, będąc w innym nastroju, czy nawet w innym okresie naszego życia”.

Jeśli chodzi o światło, przykładem może być zdjęcie Massimo wykonane przed jedną z sal wykładowych kampusu tuż po zachodzie słońca. „Ważne było, abym podkreślił dzieło sztuki znajdujące się na zewnątrz, ale jednocześnie chciałem przedstawić strukturę budynku” — wyjaśnia fotograf. „Wybrałem porę zmierzchu, aby móc skontrastować lampy budynku z gasnącym naturalnym światłem dnia. Lubię pracować w ten sposób — wykorzystując to, co znajduje się w kadrze i zachowując naturalność bez użycia lamp błyskowych czy świateł LED”.

Massimo twierdzi, że jest to możliwe dzięki ogromnemu zakresowi dynamicznemu przetwornika aparatu Sony Alpha. „Korzystam z aparatu Sony Alpha 7R IV i niezależnie od tego, czy fotografuję zewnętrzną część budynku, patrząc do środka, czy wnętrze, patrząc na zewnątrz, jedną z głównych trudności jest zrównoważenie głębokich cieni i jasnych świateł” — wyjaśnia. „Jedna strefa nie może zdominować drugiej, bo inaczej zdjęcia nie będą wyglądały realistycznie i straci się klimat miejsca. Na szczęście szeroki zakres dynamiczny zdjęć Sony ułatwia to zadanie, nawet przy tak wysokim kontraście”.

Fotografując w trybie preselekcji przysłony i korzystając z najszerszego pomiaru wielostrefowego, Massimo uzyskuje zrównoważone rezultaty nawet w trudnych warunkach oświetleniowych. „Zawsze pracuję z przysłoną przymkniętą do wartości f/16 lub f/22, aby uzyskać maksymalną głębię ostrości. Oczywiście oznacza to pracę ze statywem, aby zachować jak największą ostrość szczegółów, ale ponieważ aparat Sony Alpha 7R IV jest lekki, mogę używać statywu, który jest mniejszy i lżejszy” — kontynuuje fotograf.

Massimo korzysta także z zastosowanego w modelu Alpha 7R IV systemu stabilizacji matrycy z przesunięciem pikseli Pixel Shift Multi Shooting, który zapewnia „niezrównaną rozdzielczość, idealną do podkreślenia faktury niektórych budynków. To naprawdę wyjątkowy aparat” — dodaje.

Przechodząc do kompozycji, również tutaj należy wziąć pod uwagę wiele czynników. „Jedną z najważniejszych rzeczy jest utrzymywanie aparatu równolegle do podłoża” — wyjaśnia Massimo. „Taka równa pozycja oznacza, że linie architektoniczne nie są zniekształcone i pozostają w pionie. Może to być trudne, dlatego w niektórych przypadkach wspinam się na budynek stojący przed fotografowanym obiektem, aby zachować proste linie”.

W kwestii treści sceny Massimo wyjaśnia: „Tylko czasami postacie ludzkie są ważne. Obrazy otwartych przestrzeni mogą skorzystać z elementów ludzkich, ponieważ nadają one tak potrzebną skalę, ja jednak uważam, że człowiek zawsze powinien znajdować się w odniesieniu do miejsca lub budynków w tle, a nie w centrum. Ludzie na tego typu zdjęciach odgrywają rolę tylko w nawiązywaniu relacji z danym miejscem”.

Jeśli chodzi o obiektywy, Massimo w swojej pracy nad architekturą preferuje mieszankę stałoogniskowych i zmiennoogniskowych. „Często używam obiektywu FE 24-70mm f/4 ZA OSS, który daje mi możliwość kadrowania przy zachowaniu niezwykłej ostrości” — mówi. „Od niedawna w moim zestawie znajdują się także obiektywy Sony G 24 mm, 40 mm i 50 mm. Ostrość tych obiektywów jest wyjątkowa, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, jak bardzo są poręczne. Gdyby firma Sony wyprodukowała obiektyw typu tilt-shift, natychmiast bym go kupił!”.