Zawodowy sport i fotografia mają jeden zaskakujący wspólny mianownik — zaufanie. W obu dyscyplinach niezbędne są również kondycja fizyczna, umiejętności i wytrzymałość, lecz bez zaufania do zespołu, samego siebie lub sprzętu niewiele można osiągnąć.

Dla zawodowego fotografa sportowego Diego Souto budowa zaufania rozpoczęła się wraz z pierwszą pracą w dzienniku Diario Marca w 2000 roku. Gdy już zrobił pierwszy krok, skupił się na rozwijaniu swoich umiejętności. „W fotografii sportowej uwielbiam wyzwanie uchwycenia konkretnej chwili” — mówi Souto. „By temu sprostać, trzeba mieć zaufanie do samego siebie. Wystarczy chwila zawahania i jest za późno. W sporcie nie da się niczego odtworzyć ani powtórzyć, dlatego zrobienie idealnego zdjęcia daje ogromną satysfakcję”.

Diego fotografuje wiele różnych dyscyplin. „Każdy sezon tenisowy jest dla mnie jak łyk świeżego powietrza i czas na zresetowanie się” — mówi. „Moje dwie ulubione imprezy w ostatnim czasie to turniej Mutua Madrid Open oraz Puchar Davisa, również rozgrywany w Madrycie. Zaproszono mnie do oficjalnego zespołu fotograficznego i obdarzono zaufaniem” — kontynuuje Diego. „Praca w oficjalnym zespole to wielka szansa, ale jednocześnie wyzwanie, bo zdjęcia zawsze muszą być na najwyższym poziomie. W przeciwnym razie wypadasz z gry. Dlatego rywalizacja jest dość zażarta”.

Uchwycenie momentu ma oczywiście wiele wymiarów. Aby zdjęcie było naprawdę udane, rzadko wystarcza po prostu zarejestrowanie wydarzeń meczowych. Znacznie trudniej jest uchwycić emocje. „To subiektywna kwestia — mówi Diego — ale dla mnie esencją historii, którą ma opowiedzieć moja fotografia, są emocje widoczne w oczach sportowca. Samo ujęcie pokazuje, co dzieje się w danym momencie na boisku lub korcie, ale z oczu można wyczytać o wiele więcej, na przykład radość z doskonałego uderzenia albo rozpacz, gdy nie uda się odbić ważnej piłki”.

Kort tenisowy jest mniejszy od boiska piłkarskiego, dlatego Diego musi również mieć zaufanie do swoich zdolności adaptacyjnych. „Bliskość zawodników często oznacza konieczność używania obiektywów z krótszą ogniskową, np. Sony FE 135mm f/1.8 GM zamiast 400mm f/2.8 GM, z którego korzystam zazwyczaj” — tłumaczy. „Obiektyw 135mm daje fantastyczną możliwość rozmycia tła. Ale uwielbiam też obiektyw 50mm f/1.2 GM, bo mogę nim fotografować zawodników biegnących prosto na mnie, a dzięki znakomitemu nastawianiu ostrości w aparacie Sony Alpha 1 zawsze mam pewność, że oczy w każdym ujęciu wyjdą idealnie ostro”.

Etykieta na kortach tenisowych również bardzo różni się od tej obowiązującej na boiskach piłkarskich. „Dla mnie zasadniczą różnicą jest konieczność zachowania ciszy” — wyjaśnia Diego. „W tenisie, podobnie jak w golfie, przed meczem i w jego trakcie zdarzają się momenty absolutnej ciszy”. Co ważne, Diego wie, że jego aparat Alpha 1 jej nie zakłóci. „Bezlusterkowe aparaty Sony znacznie ułatwiają pracę, bo zawodników nie rozprasza dźwięk migawki. Dzięki temu mogę fotografować kolejne wyjątkowe momenty na korcie, a jednocześnie w żaden sposób nie przeszkadzam graczom”.

Jeszcze bardziej imponujące jest to, że model Alpha 1 jest w stanie robić bezgłośne zdjęcia z najwyższą szybkością i dokładnością. Diego całkowicie ufa swojemu aparatowi. „Alpha 1 jest w ręku fotografa bronią ostateczną i czasem mam wrażenie, że to aż nieuczciwe wobec konkurencji” — zachwyca się. „Jest jak tenisista serwujący z prędkością ponad trzystu kilometrów na godzinę!”

Szybkość fotografowania jest ważna. Według Diego zdolność aparatu Alpha 1 do rejestrowania plików w formacie RAW o rozdzielczości 50 megapikseli z zawrotną szybkością 30 klatek na sekundę „zmienia reguły gry”. „Pamiętam czasy, gdy musiałem wybierać między szybkim fotografowaniem w niskiej rozdzielczości a lepszą rozdzielczością kosztem szybkości. Sony Alpha 1 skutecznie godzi ze sobą szybkość z rozdzielczością, pozwalając mi uchwycić perfekcyjny moment zarówno podczas serwisu, jak i długiej wymiany. Mogę wybrać najlepsze ujęcie z serii bez żadnych kompromisów”.

„To proste. Sony ma najlepszy i najbardziej niezawodny system autofokusu na rynku” — kontynuuje Diego. „Fotografuję w trybie AF-C. W zależności od sytuacji przełączam między trybami śledzenia Medium Spot i Small Spot. System jest tak niezawodny, że nie muszę nawet sprawdzać na komputerze, czy ujęcie na pewno jest ostre. Mam całkowite zaufanie do możliwości mojego Alpha 1, dlatego wysyłam zdjęcia do fotoedytora bezpośrednio z aparatu za pomocą modułu Wi-Fi”.

Dzięki zaufaniu do siebie i swojego sprzętu Diego trafił do fotograficznej elity, lecz wciąż postrzega swój zawód jak przywilej. „Gdy masz okazję być blisko ludzi takich jak Rafael Nadal, możesz podejrzeć, jak trenują, jak grają i w jaki sposób wchodzą w interakcje z członkami swojego zespołu i fanami. Wszystko opiera się na zaufaniu. Przebywanie w ich towarzystwie jest dla mnie inspiracją”.