Omówienie zdjęcia

„W fotografii portretowej zawsze poszukuję czegoś reprezentatywnego i autentycznego. Dlatego takie sesje potrzebują spokojnej, zrelaksowanej atmosfery, żeby osoba, którą fotografuję, poczuła się na tyle pewnie, by dać mi ten moment szczerości. Uważam, że umiejętność budowania takiego zaufania, które pozwala modelowi lub modelce naprawdę się odsłonić na portrecie, jest prawdziwą miarą zdolności fotografa. Na tym zdjęciu wyraźnie wyczuwalne jest wyciszenie, pozbawione wszelkiego udawania i komplikacji. Portret ten powstał, gdy skontaktowałem się z aktorką Amaką Okafor i zaprosiłem ją do swojego nowego studia ze światłem dziennym, które nazwałem @28sunbury. Posiadanie własnej przestrzeni do fotografowania pozwoliło mi spojrzeć na portrety z nowej perspektywy. Zaprosiłem na sesję wiele utalentowanych osób, przy czym nie był to żaden skonkretyzowany projekt, nie czyniłem też żadnych założeń. Chodziło mi o czystą miłość do samego procesu. Fotografuję ludzi, którzy mnie interesują. Poznanie nowych osób i stworzenie z ich udziałem pięknych fotografii, pod którymi mogłem się z czystym sumieniem podpisać, było dla mnie źródłem wielkiej radości i bardzo mnie podbudowało. Przez wiele lat moja praca opierała się na odpowiednim ustawieniu lampy błyskowej i stworzeniu za jej pomocą nastroju. Teraz wszystko dzieje się na odwrót. Pokochałem prostotę korzystania ze światła dziennego i kształtowania go — każdy zawsze dobrze w nim wypada, a w połączeniu z aparatem Sony Alpha 7R V i obiektywem FE 50mm f/1.2 GM mam pewność, że zawsze uzyskam najwyższą możliwą jakość obrazu.

„Fotografowanie obiektywem tej klasy o ogniskowej 50 mm jest niezwykle komfortowe, a przy tym daje poczucie bezpieczeństwa — nieprzypadkowo uznaje się go za standard. Powinien się obowiązkowo znaleźć w każdej torbie na aparat. Po pierwsze, pozwala uzyskać prawdziwą intymność między fotografem a fotografowaną osobą, ponieważ można za jego pomocą wypełnić kadr szczegółami lub zrobić krok w tył i odsłonić przestrzeń i kontekst wokół modelki. W tym przypadku fotografowałem z bardzo bliska i czułem więź z Amaką. Polecenia dotyczące pozy i ruchu wydawałem jej szeptem, tak jak lubię najbardziej. W tym portrecie bardzo podoba mi się niezwykła jakość, którą uzyskałem dzięki tej konkretnej kombinacji aparatu i obiektywu. Widać każdy szczegół jej skóry, a głębia ostrości w niesamowity sposób załamuje się na jej włosach. Jej twarz staje się główną bohaterką obrazu. Jest piękna i spektakularna, oczekuje na zasłużone wyrazy zachwytu. Wybór przysłony był podyktowany względami estetycznymi — chciałem skupić uwagę na modelce, a nie na samej fotografii czy swojej technice. Zawsze fotografuję w kolorze w trybie RAW, dlatego fascynujące było to, że charakter obrazu sfotografowanego w studiu w świetle dziennym został idealnie zachowany po konwersji do trybu czerni i bieli. Nie potrafię powiedzieć, jak mi się to udało. Może dlatego, że kierowałem się dążeniem do prostoty i wyeliminowania wszystkich zbędnych rozpraszaczy uwagi, ponieważ moim celem jest zawsze autentyczny, oddziałujący na wyobraźnię portret. Wszystko sprowadza się do decyzji fotografa. To my decydujemy, jak ma wyglądać nasze zdjęcie i jaki ma wywrzeć wpływ na widza. W przypadku tego portretu od początku nie ulegało wątpliwości, że musi być czarno-biały. Wynikało to z wizualnych właściwości twarzy i włosów Amaki, z bijącego od niej spokoju, a także z zastosowanego oświetlenia, obiektywu i przetwornika. Wszystko to złożyło się na subtelny, a jednocześnie przepełniony dramatyzmem portret. Makijaż wykonała Shanice Croasdale. Fotografia powstała w studiu @28Sunbury