Omówienie zdjęcia

Oto Karl, piękna osobowość. Spójrzcie tylko w jego oczy. To typ człowieka szczerego i autentycznego, którego wielu mogłoby pokochać. Nie jeździ szybkim sportowym samochodem ani nie zakłada maski. Jest, kim jest. Zobaczyłem go pewnego zimnego dnia w Antwerpii, jak stał, pijąc piwo. Zaczęliśmy rozmawiać, bo zaciekawiło mnie, z jakim rodzajem człowieka mam do czynienia. Powiedział, że pochodzi z Holandii, ale życie bezdomnego jest prostsze na ulicach Antwerpii. Zawsze ciężko pracował i miał trudną młodość. A potem zobaczył mój aparat i zapytał: „Chcesz zrobić mi zdjęcie?”. Pewnie, że chciałem, ale w takich sytuacjach zawsze staram się poznać drugą osobę. Nie chcę wykorzystywać sytuacji i zależy mi, żeby ci, których fotografuję, czuli się komfortowo. Zawsze zaczynam więc od rozmowy i bliższego zapoznania się, tak samo, jak w przypadku portretu robionego w studiu. Karl opowiedział mi, że życie na ulicy było jego własnym wyborem i że w przeszłości odrzucał propozycje zamieszkania pod dachem. Do portretów ulicznych zawsze używam aparatu Sony Alpha 7C II. Jest mały i ma wizjer po lewej stronie, więc jeśli robię zdjęcia w orientacji poziomej, mogę celować prawym okiem, jednocześnie skupiając lewe na scenie. W 99 procentach przypadków mam w aparacie ustawiony czarno-biały tryb kreatywny. To jak powrót do czasów młodości, gdy robiłem zdjecia aparatami ojca, który jako zawodowy fotograf i dokumentalista korzystał wyłącznie z czarno-białych filmów. Ja robię tak samo. Fotografuję tak, jakbym używał filmu światłoczułego — jedno zdjęcie, jedno podejście. Używam też funkcji EyeAF, bo pomaga mi lepiej wczuć się w chwilę, co jest dla mnie bardzo istotne.

Do ulicznych zdjęć dokumentalnych i portretów zawsze używam obiektywu Sony FE 35mm f/1.4 GM. Korzystam z obiektywu ze stałą ogniskową, bo wtedy mam wyczucie kadru — żeby oddalić lub przybliżyć widok robię krok w odpowiednią stronę. Tym razem chciałem zwiększyć głębię ostrości, więc nie ustawiłem przysłony f/1,4, tylko f/3,2, która nadaje drugiemu planowi nieco ostrości. Karl stoi przed schodami, ponieważ jest to wejście do miejsca, w którym mieszka, dlatego ważne było dla mnie pokazanie tego kontekstu i nawiązanie do miasta.

Za kilka tygodni wybieram się znów do Antwerpii i chciałbym odszukać Karla, żeby pokazać mu wydruk zdjęcia. Mam nadzieję, że poczuje dumę. Dumę z bycia osobą. To spojrzenie w jego oczach i kontakt wzrokowy, jaki ze mną nawiązał, sprawiają, że portret wydaje się żyć. Widzisz, kim jest człowiek na zdjęciu.

Jestem bardzo wdzięczny, że mogłem zrobić mu to zdjęcie.