Podobnie jak wielu innych fotografów, António Morais uczył się rzemiosła od swojego ojca. „To było w latach 90-tych. Fotografia na tradycyjnej kliszy była wtedy u szczytu popularności” — wspomina António. „Uczyłem się obsługiwać aparat i robić zdjęcia na materiałach światłoczułych. Dlatego dziś w swoich pracach wybieram style kolorystyczne, które przypominają mi wygląd slajdu lub filmu negatywowego”.
Wpływ kolorów, kontrastu i nasycenia typowego dla fotografii analogowej jest wyraźnie widoczny w nakręconych przez Antónia materiałach wideo. Jednocześnie dla twórcy, który swoją drogę rozpoczynał od nauki fotografowania, ta dziedzina wciąż odgrywa bardzo ważną rolę w procesie kreatywnym „Zawsze mam przy sobie aparat Sony Alpha 7R V i używam go jako notatnika. Jeśli coś wpadnie mi w oko, na przykład lokalizacja, zastane w niej światło czy po prostu nastrój miejsca, robię zdjęcie”.
António uwielbia podróżować w poszukiwaniu inspiracji, których często dostarczają mu kontrasty kulturowe i historyczne. Niedawno odwiedził między innymi Makau. „Można tam napotkać ogromny kontrast między portugalsko-chińskim dziedzictwem a futurystycznymi obszarami pełnymi kasyn” — opowiada o tym autonomicznym regionie Chin „Chętnie łączę takie kontrasty na jednym zdjęciu lub w ich serii” — dodaje.
Towarzyszem podróży Antónia jest korpus Sony Alpha 7R V, a gdy fotograf stara się ograniczyć ilość bagażu, zabiera z sobą aparat Sony Alpha 7C II. „Zazwyczaj wożę z sobą obiektywy FE 35mm f/1.4 GM oraz FE 85mm f/1.4 GM., choć ostatnio zdarzyło mi się korzystać z modelu FE 28-70mm f/2 GM. To świetne szkła, jednak czasem staram się zabrać jak najmniejszy bagaż, a wtedy sięgam po zmiennoogniskowy model FE 24-50mm f/2.8 G albo po FE 70-200mm f/4 Macro G OSS II”.
Aby odtworzyć efekt charakterystyczny dla kliszy fotograficznej, António korzysta z funkcji Twórczy wygląd w aparacie, sprawdzając, jak poszczególne stylizacje wpłyną na wygląd sceny. „Dzięki tej funkcji łatwiej mi odnaleźć związek między nastrojem, światłem, cieniem i obiektami a lokalizacjami. W ramach poszukiwania natchnienia lubię eksperymentować z różnymi efektami wizualnymi”.
António regularnie używa czterech ustawień funkcji Twórczy wygląd — to FL (Film Look), VV (Vivid), VV2 (Vivid 2) oraz BW (Black & White).
Stosuję FL w sytuacjach, gdy chcę uwypuklić czynność wykonywaną przez daną postać, na przykład w fotografii ulicznej. To ustawienie powoduje stonowanie nasycenia kolorów i wzmocnienie kształtów przy wykorzystaniu wysokiego współczynnika kontrastu i ostrości. Ustawienia VV i VV2 są bardzo podobne pod względem nasycenia; a największą zmianą jest sposób działania krzywej ekspozycji. W przypadku VV krzywa ekspozycji jest ciemniejsza i daje mniejszy kontrast, a VV2 zapewnia większą jasność z wyższym kontrastem. Z VV korzystam podczas fotografowania przyrody oraz naturalnych krajobrazów, a z VV2 przy uwiecznianiu miejskich scen i panoram, gdy chcę podkreślić kolor i kształt budynków lub obiektów”.
W ten sposób dochodzimy do profilu BW. António korzysta z niego, aby usunąć z kadru kolor oraz uwydatnić obiekty i strukturę. W ten sposób obraz nabiera dramaturgii. Ważną rolę w jego pracy odgrywa oczywiście ustawienie FL. „Uwielbiam grunge'owy, ziarnisty, kontrastowy i wyrazisty wygląd, który nadaje ono zdjęciom” — mówi António. „ Odcienie skóry stają się bardziej złote i cieplejsze w światłach, a błękity mniej nasycone, z lekkim cyjanowym odcieniem, co bardzo przypomina mi wygląd niektórych z moich ulubionych filmów negatywowych”.
Aparat pozwala na dostosowanie niektórych ustawień każdego ze stylów, a ponadto António czasami eksperymentuje z ustawieniami kontrastu i nasycenia. Podczas późniejszej edycji zdjęć dąży do wzmocnienia efektu uzyskanego bezpośrednio w aparacie. „Zwykle dostosowuję światła, cienie, blaknięcie, nasycenie i wyrazistość, aby podkreślić to, co udało się uzyskać po naciśnięciu migawki”.
Jedno ze zdjęć powstałych podczas wizyty w Makau oddaje styl Antónia lepiej niż inne. Jest to fotografia kobiety podlewającej ogród. Autor użył do niego ustawienia VV2 funkcji Twórczy wygląd, ponieważ zależało mu, aby wydobyć ze sceny wszystkie kolory. „Chciałem zagwarantować dobrą separację kolorów między tłem a pierwszym planem” — wyjaśnia. „Kadrowanie obrazu tworzy wrażenie, jakby kobieta podlewała miejski pejzaż. Jest większa niż miasto, góruje nad nim jak bogini”.
Takie właśnie historie António chętnie przedstawia na swoich zdjęciach. „Lubię bawić się podtekstami. Ta fotografia zdaje się mówić: »Patrzcie, to dlatego w tym mieście przez cały rok tak leje!«”.
„W opowiadaniu historii światło jest moją muzą, a szansa największym sojusznikiem”.