Miasto Iquitos w północnym Peru, położone na skraju Amazonki i otoczone tętniącym życiem lasem deszczowym, ma naprawdę wyjątkowy powód do sławy. To największe miasto na świecie, do którego nie da się dojechać drogą. Owszem, istnieją niewielkie trasy, które prowadzą do wiosek lub w głąb zielonej dziczy, jednak jedynym sposobem, aby dostać się do miasta, jest użycie samolotu lub łodzi. „To niezwykłe miejsce”, mówi Natan Dvir, „i jedno z najbardziej odległych od ubitych szlaków, jak to możliwe”. W fotografii dokumentalnej osobliwość często oznacza szansę, a według Natana Iquitos jest ich pełne. „Począwszy od domów zbudowanych na wysokich palach na wypadek powodzi, aż po dryfujący targ Belén i armię kolorowych motorowych taksówek, jest tam niesamowita różnorodność i głębia życia” – mówi. „Ludzi są niezwykli, a doświadczenie wynikające z ich poznania może być bardzo poruszające, dlatego dokumentowanie tego miejsca daje prawdziwą radość”.

„Dla mnie” – kontynuuje – „fotografia uliczna to celebrowanie życia i produkt mojej fascynacji ludźmi. Peru jest bardziej zrelaksowane od wielu innych miejsc, a ludzie często czują się docenieni, jeśli się nimi zainteresujesz. Nadal jednak szacunek i uczciwość mają ogromne znaczenie dla mojego podejścia”. „Zamiast traktowania ludzi przedmiotowo, co może mieć miejsce podczas robienia im zdjęć z dystansu lub w zbyt skryty sposób, staram się wchodzić z nimi w interakcję” – wyjaśnia Natan. „Często nie fotografuję od razu, lecz chodzę dookoła i staram się wyczuć dane miejsce. Dzięki temu działam bardziej świadomie, ponieważ nie kieruję się natychmiastową estetyką sytuacji. Są ryzyka związane z takim podejściem, ponieważ może ono prowadzić do zmiany zachowania ludzi lub mogą oni zaznaczyć, że nie życzą sobie być na zdjęciu. Jednak w większości przypadków jest to dużo skuteczniejsze, i co najważniejsze, pozwala uniknąć traktowania ludzi przedmiotowo”.

„Mam 195,5 cm wzrostu, więc nie mogę się ukryć” –, śmieje się – „ogólnie jednak staram się być widoczny, aby ludzie nie byli zaskoczeni. Jeśli jest coś, co mnie interesuje, podchodzę bliżej i czasem zmieniam obiektyw, co daje mi szansę sprawdzić reakcję osoby w kadrze. Niemal na wszystkich zdjęciach tutaj było jasne, co robię. Niektórzy ludzi oferowali mi coś do picia i zapraszali do swoich domów. A im dłużej byłem w danym miejscu, tym bardziej ludzie zapominali o mnie i stawali się sobą”. „Innym sposobem na fotografowanie z szacunkiem” – mówi – „jest znalezienie sceny, która ci się podoba, skadrowanie jej, a następnie zaczekanie, aż pojawi się w niej życie. Jeszcze raz: to, co robimy, powinno być jasne. W ten sposób, jeśli ktoś nie chce być fotografowany, może po prostu odejść”.

Natan często preferuje przy tym krótsze ogniskowe, które zapewniają mu dodatkowe korzyści. „Portrety, które pozwalają wyizolować obiekt, mogą być fascynujące, jednak ja preferuję kontekst” – wyjaśnia. „Włączenie środowiska pozwala mi stworzyć znacznie ciekawsze zdjęcie, a ja uwielbiam tworzyć bogate w szczegóły zdjęcia z wieloma bohaterami. Często staram się równoważyć dynamiczny obiekt główny z obiektami dodatkowymi na obrazie piorącej kobiety lub ludzi na targu. W ramach każdego z nich jest kilka portretów, a im dłużej studiujemy kadr, tym więcej widzimy. Zadanie polega na połączeniu estetyki i wartości narracyjnych w danej chwili”.

„W przypadku robienia zdjęć jestem bardzo wybiórczy” – kontynuuje – „i rzadko pracuję szybciej niż z prędkością 3 fps, nawet pomimo tego, że moje aparaty Sony pozwalają osiągnąć znacznie więcej. Moja metoda polega na obecności i rozpoznaniu momentu, bez czekania na to, aż aparat zrobi to za mnie. Sytuacją, w której mój sprzęt Alpha 7R V i Alpha 1 okazuje się kluczowy, jest słabe oświetlenie. Oba urządzenia charakteryzują się niesamowitymi możliwościami pod względem radzenia sobie z szumem, więc mogę regularnie pracować przy ISO na poziomie 6400. Efekt, jaki ma większy czas otwarcia migawki w ciemnych środowisku, daje w efekcie różnicę decydującą o tym, które zdjęcia warto rozważyć, a które usunąć”. Wydajność AF w jego aparatach przy słabym oświetleniu jest również niesamowita, jak mówi Natan. „AF w urządzeniach Sony jest niesamowity, jeśli chodzi o automatyczne wybieranie obiektów, jednak w przypadku mojej fotografii ulicznej korzystam z tej funkcji w znacznie bardziej tradycyjny sposób, robiąc zdjęcia w trybie jednego ujęcia i korzystając z bardzo małego obszaru AF dla zachowania najwyższego poziomu precyzji. Sprawdza się to niesamowicie dobrze, gdyż pozwala zachować ostrość nawet w bardzo ciemnych miejscach, gdzie mój poprzedni aparat potrzebował dodatkowego wsparcia”.

„Zawsze kadruję poprzez wizjer elektroniczny, a nie ekran z tyłu” – mówi – „ponieważ pomaga mi to skupić uwagę całkowicie na tym, co jest przede mną i dookoła mnie. Jestem też wielkim fanem używania histogramu w czasie rzeczywistym w wizjerze elektronicznym, dzięki czemu moje ekspozycje są zawsze idealnie trafione”.

Jak mówi Natan, wszystkie te techniczne zalety jego aparatów pozwalają w sumie na budowanie głębszej więzi z ludźmi, których spotyka, i w efekcie na robienie bardziej autentycznych zdjęć. „Jeśli w moim podejściu do fotografii ulicznej chodzi o celebrowanie życia” – kończy – „nie mógłbym tego robić z aparatem, który utrudnia mi pracę”.