Gareth Edwards jest orędownikiem oraz praktykiem szczupłych i elastycznych metod filmowania już od wielu lat. Budżet jego debiutanckiego filmu pełnometrażowego, Strefa X, który zmontowano na laptopie, wynosił mniej niż 500 000 USD. Informacja, że jego najnowszy film, Twórca, zrealizowano z użyciem dostępnego od ręki sprzętu dla klientów profesjonalnych, nie jest więc niczym zaskakującym.

Nie oznacza to natomiast, że nie był to ambitny projekt. Ma wiele cech klasycznych megaprodukcji z gatunku science fiction, od epickich sekwencji bitewnych po niewyobrażalnie futurystyczne technologie. Akcja toczy się w roku 2070, 15 lat po detonacji bomby nuklearnej w Los Angeles, będącej zarzewiem wojny ze sztuczną inteligencją, i podążą za losami byłego agenta sił specjalnych (John David Washington). Główny bohater wyrusza w niebezpieczną misję. Jego zadaniem jest odnalezienie twórcy broni, która może zakończyć wojnę i zapewnić zwycięstwo zwycięstwa stronie, która ją zdobędzie. Nie wygląda to na fabułę filmu kręconego sprzętem przeznaczonym dla klientów profesjonalnych.

Edwards omawiał ten projekt oraz swoje zamiary z Greigiem Fraserem, ASC ACS, filmowcem z którym współpracował na planie filmu Łotr 1 z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Po krótkim czasie zdecydowali, że nakręcą film za pomocą kamery Sony FX3, której cena detaliczna jest niższa niż koszt dziennego najmu typowej kamery kinowej używanej w Hollywood.

Po licznych opóźnieniach spowodowanych przez pandemię Fraser nie mógł dołączyć do ekipy filmowej tej produkcji. Na swojego zastępcę wyznaczył Orena Soffera — młodego filmowca charakteryzującego się bystrym stylem wizualnym, doszlifowanym podczas realizacji licznych teledysków oraz filmów krótkometrażowych i fabularnych.

Soffer był zaskoczony wyborem modelu FX3, ponieważ uważał ją za małą kamerę wideo w obudowie aparatu cyfrowego. Nie byłby to jego pierwszy wybór do realizacji filmu pełnometrażowego o budżecie 80 milionów USD. Soffer zdumiał się jednak po obejrzeniu nagranego przez Frasera materiału testowego. Zrozumiał, że kamera zapewni jakość obrazu oczekiwaną od hollywoodzkich produkcji: „Ta kamera kompletnie mnie zaskoczyła niesamowitą jakością obrazów, jakie jest w stanie uzyskać”.

Zachwycające obrazy, nawet w świetle Księżyca

Choć materiał testowy mu zaimponował, Soffer wykorzystał okazję, by nagrać własne filmy testowe — w Tajlandii, gdzie miały być kręcone zdjęcia. W trakcie tych testów model FX3 pokonał inne, droższe kamery kinowe pod bardzo konkretnym względem: możliwości filmowania w słabym świetle.

Soffer był w stanie nagrać materiały testowe przedstawiające piękne sceny nocne w świetle Księżyca, bez żadnego oświetlenia dodatkowego. Ze względu na napięty harmonogram nie było takiej możliwości podczas kręcenia filmu, jednak dzięki wysokiej czułości kamery FX3 Soffer mógł rejestrować urzekające sceny o zmierzchu oraz wczesnym wieczorem.

Doskonała charakterystyka pracy tej kamery w słabym świetle dała ekipie więcej czasu na filmowanie każdego dnia. Edwards i Soffer odkryli, że zyskali dodatkowe 15–20 minut o zmierzchu, co wydłużyło im ulubioną przez wielu filmowców „błękitną godzinę”. To właśnie w takich warunkach nakręcono pierwszą scenę filmu, w której żołnierze wychodzą z morza na plażę w miękkiej nocnej poświacie.

Jedna z późniejszych scen przedstawia strzelaninę w pokoju hotelu Rosewood z widokiem na Bangkok. Tę sekwencję nakręcono z wykorzystaniem wyłącznie wpadającego do pokoju oświetlenia miejskiego, które nadało scenie unikatową atmosferę. Byłaby ona niemożliwa do osiągnięcia z użyciem kamery o słabszej czułości.

Artyzm w kompaktowej obudowie i przystępnej cenie

Dla Edwardsa i Soffera najważniejsza była jakość obrazu, natomiast kompaktowa konstrukcja kamery FX3 zapewniła im pewne dodatkowe korzyści. W swoich filmach Edwards często woli trzymać i obsługiwać kamerę samemu. Kamera FX3 ma idealne wymiary do takiego stylu filmowania. Długie ujęcia były o wiele łatwiejsze do zrealizowania, często z użyciem lekkich gimbali zamiast dużych rigów i nieporęcznego sprzętu. Około połowę materiałów filmowych nakręcono z ręki właśnie w taki sposób, a w większości z pozostałych scen użyto małego wózka lub wysięgnika kamerowego.

Cena kamery FX3 była dla ekipy filmowej kolejną zaletą: można było nabyć kilka sztuk tego modelu. Zamontowano je na różnych rigach, w tym na dronie, co pozwoliło ekipie zaoszczędzić cenny czas i działać szybciej w ramach napiętego harmonogramu.

Połączenie zwinnego stylu filmowania i umiejętności Soffera wykorzystywania światła naturalnego sprawiły, że ta produkcja zapewnia imponujące wrażenia filmowe. Nowy projekt Edwardsa jest pełen energii oraz ma realistyczny wygląd przypominający klasyczne science fiction, np. Łowcę androidów. Dowodzi to, że narzędzia filmowe przeznaczone dla klientów profesjonalnych mogą nie tylko być używane w największych produkcjach kinowych, ale także dają filmowcom zupełnie nowe kreatywne możliwości.