Omówienie zdjęcia

To zdjęcie zaczęło się od marzenia — chciałem przemierzać drogi wybierane przez Ansela Adamsa, robiąc niektóre z jego kultowych zdjęć. Pragnąłem przedstawić te pejzaże we własnej interpretacji. Po 8 latach to marzenie przekształciło się w długoterminowy projekt o nazwie „Ansel”, którego kulminacją była wystawa moich ulubionych fotografii.

Wraz z biegiem czasu projekt ewoluował i odszedł od mojego pierwotnego, prostego założenia. Stał się o wiele bardziej introspekcyjny, osobisty i znacznie mroczniejszy. Natomiast zawsze czułem ogromny szacunek dla natury i fotografii, jakby towarzyszył mi duch Ansela Adamsa.

To konkretne zdjęcie nosi nazwę „The Grand Jury”. Jest to autoportret, który zrobiłem w Nowym Meksyku aparatem Sony Alpha 7R III z obiektywem FE 24-70mm f/2.8 GM. Przy tworzeniu wystaw moich prac, szczególnie podczas fotografowania zapierających dech krajobrazów, takich jak ten, zawsze niezwykle istotne jest utrzymanie ostrości i uchwycenie wystarczająco dużej liczby szczegółów, aby móc stworzyć wydruk o dużym rozmiarze na potrzeby wystawy. Jest to jeszcze ważniejsze przy tworzeniu czarno-białych zdjęć wysokiej jakości. Plik w formacie RAW musi mieć cały zakres dynamiczny i wszystkie szczegóły, których potrzebuję podczas edycji, ponieważ bardzo łatwo jest obniżyć jakość zdjęcia, szczególnie podczas edytowania obrazu monochromatycznego o wysokim kontraście. Pod tym względem matryca aparatu Sony A7R III to prawdziwe dzieło sztuki. Wiem, że uzyskam wszystkie szczegóły i zakres dynamiczny potrzebne do swobodnej edycji zdjęcia, podobnie jak Ansel Adams, gdy tworzył swoje zdjęcia, spędzając godziny w ciemni.

Na to zdjęcie można patrzeć na wiele różnych sposobów, ponieważ zawiera szereg metafor lub mitów. Estetycznie przypomina mi drzeworyt Dürera, albo jeden z obrazów Hieronima Boscha. Dla mnie to zdjęcie jest wyraźnym dowodem na to, że fotografia może być metafizyczną formą sztuki oraz że poszczególne osoby mogą postrzegać i interpretować zdjęcia na bardzo różne sposoby. Za dużo mówimy o przysłonach, obiektywach i edycji, a tak często zapominamy o najważniejszym — naszej wyobraźni.