Omówienie zdjęcia

Jako fotograf dzikiej przyrody jestem głęboko przekonany, że każdy jest kowalem własnego losu i czasem trzeba podjąć ryzyko. To zdjęcie zrobiłem wczesnym rankiem we włoskim regionie Dolomitów. Między górami i ponad powierzchnią jeziora unosiła się mgła. Byłem wtedy z innymi fotografami na wycieczce Sony Kando, ale postanowiłem przejść się i spróbować uchwycić kilka różnych ujęć jeziora.

Krążąc po okolicy i obserwując krajobraz, od czasu do czasu dostrzegałem wyskakujące z wody pstrągi. Wypatrzyłem też łabędzia ślizgającego się po tafli jeziora. W tle po obu stronach były góry, a łabędź idealnie wkomponowywał się w kadr, co tworzyło świetne ujęcie. Ustawiłem się więc tak, by za pomocą Sony Alpha 1 i obiektywu FE 70-200mm f/2.8 GM OSS II zarejestrować tę piękną scenę.

Kiedy fotografuję dziką przyrodę, zawsze mam aparat ustawiony na tryb zdjęć seryjnych burst i robię zdjęcia z szybkością 10 lub 20 klatek na sekundę. Nacisnąłem przycisk spustu migawki, aby zrobić zdjęcie i zarejestrowałem pewnie z sześć albo siedem ujęć. W chwili gdy wyzwalałem migawkę, z wody nagle wyskoczył pstrąg, a mnie udało się go idealnie uchwycić. Nikt nie wierzył, że miałem tyle szczęścia, by idealnie trafić z czasem i uchwycić tak doskonale skomponowany kadr.

Fotografowaniem dzikiej przyrody zajmuję się jednak już od dawna i po pewnym czasie zrozumiałem, że jeśli się ryzykuje i regularnie ćwiczy, to szanse na uzyskanie jeszcze lepszego zdjęcia są znacznie większe.

Zawsze używam aparatu Sony Alpha 1, ponieważ daje mi wszystko, czego potrzebuję jako fotograf dzikiej przyrody. Nie tylko umożliwia wykonywanie 50-megapikselowych zdjęć z niesamowitą szybkością 30 klatek na sekundę, lecz zapewnia także znakomitą jakość obrazu. W aparacie zawsze mam włączony ciągły autofokus, ze śledzeniem ostrości ustawionym na zwierzęta lub, jak w przypadku tego zdjęcia, na ptaki. Przy tej fotografii aparat Alpha 1 z obiektywem FE 70-200mm f/2.8 GM OSS II utrzymywał ostrość na oku łabędzia. Ponieważ pstrąg znajdował się tuż za łabędziem, dzięki odpowiedniemu ustawieniu przysłony pozostał w zakresie ostrości. W aparacie włączona była także duża czułość ISO, której potrzebuję do fotografowania dzikiej przyrody, więc czas otwarcia migawki był odpowiednio krótki, aby dobrze uchwycić jego skok.

Wiem, że ze wszystkich sześciu kadrów z pstrągiem ten jest najlepszy, ponieważ ogon ryby jest lekko wygięty, co podkreśla ruch podczas skoku. Uwielbiam to zdjęcie, ponieważ jest nieco mroczne. Wczesna poranna mgła dodaje tajemniczości, a minimalistyczna kompozycja gór prezentuje się świetnie. To zdjęcie jest o wiele bardziej wyjątkowe, niż gdyby zostało zrobione w środku dnia.