Góra emocji

Jest styczeń 2021 roku. Mine Kasapoğlu, profesjonalna fotografka sportowa, spogląda na biegnącą między drzewami i skałami serpentynę śniegu i lodu. Oto Streif — zlokalizowana na zboczu góry Hahnenkamm w austriackich Alpach Kitzbühelskich trasa zjazdu w ramach Pucharu Świata mężczyzn. Ten zatrważający stok o różnicy wysokości wynoszącej ponad 860 m jest uważany za najbardziej wymagający na świecie. Nie ma tu miejsca na błędy.

„To najtrudniejsza trasa zjazdowa na świecie, a patrzenie na sportowców testujących granice swojej odwagi i umiejętności w szaleńczym sprincie do mety zachwyca” — wyjaśnia Mine.

Wyraźnie widać podziw, jaki Mine czuje wobec narciarzy pokonujących ten wyjątkowo zdradziecki zjazd. „Gdy fotografuję, w miarę możliwości staram się ich uchwycić w idealnej i heroicznej pozie. Nie interesuje mnie fotografowanie upadków. Uważam, że ci sportowcy zasługują na przedstawianie ich w możliwie jak najlepszy sposób, ponieważ według mnie są superbohaterami. Chcę, żeby moje zdjęcia pokazywały, jak próbują osiągnąć doskonałość. Gdybym była w tłumie, kibicowałabym im, ale mogę ich wspierać również za pośrednictwem swoich fotografii” — wyjaśnia.

Częścią jej podejścia do tematu jest badanie ludzkiej strony sportu zawodowego. Można o tym zapomnieć, jeśli wszystkie zdjęcia przedstawiają samotne postacie zjeżdżające z góry w dół. „Oczywiście uwielbiam fotografować sportowców w akcji, ale równie ciekawe są ich przygotowania. Dobrym przykładem jest moje zdjęcie Maxa Franza, który znalazł spokojne miejsce na przeanalizowanie zjazdu i przećwiczenie w głowie wszystkich zakrętów i zeskoków” — mówi.

Tego typu zawody są sporym wyzwaniem zarówno dla sportowców, jak i fotografów. Jeśli narciarze nie mogą popełnić nawet najmniejszego błędu, w takiej samej sytuacji są osoby fotografujące ich zjazd. „Ogromne znaczenie ma wybór miejsca, ale tak jak w przypadku każdego innego sportu na świeżym powietrzu, wszystko może zmienić pogoda i oświetlenie. W Kitzbühel świetne zdjęcia wychodzą przy ostatnim zeskoku, ponieważ można wtedy uchwycić tłum w tle, ale w 2021 roku zawody odbywały się bez kibiców” — wyjaśnia Mine.

Można też mieć problemy z ustawieniem ostrości i utrzymaniem w kadrze osoby poruszającej się z prędkością 140 km/godz., chyba że ma się aparat Sony Alpha 9 II. Na potrzeby tych zawodów Mine przymocowała do modelu Alpha 9 II obiektyw FE 400mm f/2.8 GM OSS i, jak zwykle, zrobiła wiele niesamowitych zdjęć. „Kolejną kluczową sprawą jest wyczucie czasu, ponieważ przy tych prędkościach narciarze mogą zniknąć z kadru dosłownie w ułamku sekundy. Dobór kompozycji zależy od doświadczenia i koncentracji, ale zawsze jest kilka wskazówek, które ułatwiają wyczucie, kiedy narciarz pojawi się w kadrze. Zawodnicy startują co około 45 sekund, więc jest czas na przygotowanie. Dodatkowo czasami można dostrzec kamery telewizyjne odwracające się w stronę narciarza, zanim wyłoni się on zza przeszkody” — mówi.

Według Mine najważniejsze funkcje modelu Alpha 9 II to wizjer elektroniczny bez efektu blackout, elektroniczna migawka i duża liczba klatek na sekundę, jaką może rejestrować aparat. Dzięki nim jest to doskonały sprzęt do fotografowania akcji. „Ten aparat naprawdę zrewolucjonizował sposób, w jaki fotografuję zmagania na stokach, ponieważ mogę z łatwością śledzić danego sportowca i robić zdjęcia z prędkością 20 klatek na sekundę, wiedząc, że każde z nich będzie ostre. Wizjer elektroniczny stanowi ogromną pomoc, ponieważ śnieg jest tak jasny, że nie da się przeglądać zdjęć na wyświetlaczu głównym. Tak czy inaczej jestem pewna, że wszystkie zdjęcia będą ostre, w końcu fotografuję aparatem Alpha 9 II” — wyjaśnia.

Prawidłowe uchwycenie ruchu przy tak dużym powiększeniu zależy od czasu otwarcia migawki. Mine polega na dużej czułości ISO oraz migawce elektronicznej aparatu Alpha 9 II, ustawiając jej czas otwarcia na wartość do 1/16 000 s. „Zawsze używam migawki elektronicznej. To dla mnie najlepsza funkcja tego aparatu, ponieważ dzięki niej uzyskuję dużą liczbę ostrych zdjęć. Dodatkowo jest całkowicie bezgłośna, więc żaden fotograf wokół mnie nie wie dokładnie, kiedy robię zdjęcia, co bardzo mi się podoba!” — wyjaśnia.

Ostatecznie musi być jakiś zwycięzca. W 2021 roku wygrał szwajcar Beat Feuz, który ukończył swój zjazd po stuku Hahnenkamm w czasie 1:53.77, czyli blisko pobicia rekordu. Dla fotografów sukces może mieć różny wymiar. Według Mine najważniejsze jest udane przekazywanie uczuć. „Chcę, żeby osoby oglądające moje zdjęcia czuły zachwyt — ich reakcja musi być podobna do mojej, gdy je robiłam. Zwracam więc uwagę na wyraz twarzy sportowca, język jego ciała lub sposób, w jaki wykonuje skręt. Jeśli coś mnie ekscytuje, wiem, że muszę to uwiecznić” — mówi.