Na przestrzeni dziejów artyści byli zafascynowani Alpami. Najbardziej legendarny europejski łańcuch górski rozciąga się na długości około 1200 km, od Nicei na zachodzie po Triest i Wiedeń na wschodzie, gwałtownie wcinając się w niebo nad Monako, Francją, Szwajcarią, Włochami, Liechtensteinem, Niemcami, Austrią oraz Słowenią. Maciej Pęśko, specjalista w zakresie górskich krajobrazów, podziela tę pasję. „Cisza Alp koi duszę, lecz każde spojrzenie na szczyty gór powoduje również, że przyspiesza puls” – mówi. „Są to miejsca, które budzą pokorę i zachwyt – czujesz się tylko gościem w obecności czegoś większego”.

Weteran wielu miejsc w łańcuchu górskim, włączając w to „ostre, pionowe ściany wapiennych Dolomitów, dzikie i pierwotne Alpy Julijskie oraz harmonijnie łączące nieokiełznaną przyrodę i obecność człowieka Alpy w Austrii”, dopiero niedawno, będąc w Alpach w Szwajcarii oraz Francji, pojął prawdziwy majestat tych krajobrazów. „W tych regionach” – mówi z promiennym uśmiechem – „występują ostre, granitowe szczyty, bujne zielone doliny, lodowce opadające ostro w alpejskie jeziora… zachwycają różnorodnością”. W jaki więc sposób stara się uchwycić dramatyzm i energię za pomocą aparatu? „Pierwszą rzeczą jest zdanie sobie sprawy, że góry są nieprzewidywalne” – wyjaśnia Maciej. „Występują w nich miejsca, gdzie światło może się natychmiast zmienić, a pogoda napisać całkiem nowy scenariusz. Są równie wymagające pod względem fotografii, jak są wymagające fizycznie”. Odpowiedzią, jak mówi, jest „cierpliwość i otwartość. Góry cię poprowadzą – musisz tylko poczekać na światło, które odkryje ich charakter”.

„Z technicznego punktu widzenia, warto myśleć warstwami” – kontynuuje – „dzieląc kadr na przód, środkową część i tło. Tworzy to głębię, podobnie jak poprowadzenie oka głębiej w kadr za pomocą górskich ścieżek, grani lub strumieni. Równie ważne jest wyczucie czasu, ponieważ góry często ujawniają swój prawdziwy charakter o wschodzie i zachodzie słońca, gdy światło podkreśla ich fakturę, kontrast jest delikatniejszy, a chmury lub mgła upraszczają ich kształt lub podkreślają wysokość”. Trzy z jego ostatnio ulubionych zdjęć wykonanych aparatem Sony Alpha 6700 prezentują różne techniki i wiążą się z wyborem różnych obiektywów. Pierwsze z nich, „obraz szczytu Mont Blanc wyłaniający się nad kwitnącym, kolorowym wrzosowiskiem, jest pełne kontrastów” – informuje. „Tutaj użyłem szerokiego obiektywu Sony E 11mm f/1.8, aby dodać głębi i przyciągnąć widza do scenerii, a także trybu Focus Bracket w aparacie Alpha 6700, który pozwolił mi stworzyć obraz o idealnej ostrości na całej przestrzeni”.

Drugie zdjęcie przedstawia Matterhorn o zmierzchu. „W tym przypadku kluczem było światło” – wyjaśnia Maciej. „Zaledwie kilka minut po zachodzie słońca ostatnie promienie pomalowały wierzchołek na czerwono. Potrzebowałem odpowiedniej ekspozycji, aby uchwycić subtelny blask bez utraty szczegółów w ciemniejącej dolinie poniżej, dlatego użyłem trybu Auto Exposure Bracketing, upewniając się, że nie utracę żadnego elementu tonalności”.

Trzecie zdjęcie przedstawia alpejski las pogrążony we mgle. „W tym przypadku wszystko sprowadza się do atmosfery deszczowego dnia w górach” – wyjaśnia. „Chmury pokrywały pobliskie szczyty, ale udało mi się uchwycić idealny moment, gdy rozstąpiły się na tyle, aby odkryć naturalne kontury górskich zboczy oraz ich subtelne tonalne przejścia. Tym razem korzystałem z Sony E PZ 18-105mm f/4 G OSS przy 105 mm, czyli ogniskowej, która jest w stanie wyizolować element krajobrazu i podkreślić nastrój”.

Połączenie tych obiektywów „oferuje niezwykłą elastyczność w górach” – kontynuuje Maciej. „Obiektywy 11 mm pozwalają mi uchwycić szerokie panoramy oraz uwzględnić tło, aby zapewnić poczucie przestrzeni i skali, jednak kluczem jest tutaj świadoma kompozycja. Trzeba się upewnić, że na zdjęciu obecne jest wyraziste tło, które będzie w stanie poprowadzić odbiorcę, a obiektywy powinny być ustawione idealnie poziomo, jeśli to możliwe. W innym wypadku obrazy mogą wyglądać nienaturalnie. Obiektyw 18-105 mm pozwala mi położyć nacisk na odległe szczegóły, takie jak światło na szczycie lub tekstura lodowca, a także w kreatywny sposób dokonać kompresji warstw. Razem pozwala to zaspokoić praktycznie wszystkie moje potrzeby”. W międzyczasie aparat Alpha 6700 stał się ulubionym narzędziem Macieja do robienia zdjęć w górach. „Oprócz wspomnianych już trybów, uwielbiam szybkość i precyzję, jaką zapewnia autofokus, co w szybko zmieniającym się oświetleniu ma zasadnicze znaczenie” – wyjaśnia. „A jakość obrazu jest niesamowita, nawet przy wyższych poziomach ISO, których często potrzebuję w przypadku trudnych warunków oświetlenia”.

„Rozmiar aparatu również stanowi dużą zaletę” – kontynuuje Maciej. „Mniejszy korpus oznacza mniejszy ciężar w plecaku, a każdy gram ma znaczenie, gdy wspinasz się przez wiele godzin z całym pozostałym sprzętem, zapasami oraz zestawem bezpieczeństwa. Jednak z doświadczenia wiem, że mniejszy rozmiar nie zawsze oznacza spadek jakości. W rzeczywistości otwiera to nowe możliwości, które w innej sytuacji byłyby poza zasięgiem. Moim zdaniem jest to świetny sprzęt”. W związku z kolejnymi planowanymi wyjazdami w Alpy Maciej czuje, że jego przywiązanie do gór się pogłębia. „Podobnie jak inni fotografowie krajobrazów, chcę uchwycić góry na klasycznych, pocztówkowych zdjęciach, chcę je jednak również poznawać w bardziej osobisty sposób. Chcę spędzać więcej czasu pod każdym wierzchołkiem i poznać jego charakter. A teraz mam idealny aparat oraz obiektywy, aby to robić”.