Automatyczne ustawianie ostrości bywa zawodne przy zdjęciach z małych odległości. W makrofotografii często wykorzystuje się funkcję ręcznego ustawienia ostrości (MF), ustawienie minimalnej odległości na obiektywie i regulowanie ostrości poprzez zmianę odległości aparatu do fotografowanego obiektu.

Ostrość należy ustawiać wyjątkowo precyzyjnie, gdyż głębia ostrości przy zdjęciach makro jest niezwykle mała. Im większe powiększenie, tym mniejsza głębia ostrości. Głębię ostrości zwiększamy stosując większe liczby przysłony, ale wydłuża to jednocześnie czas naświetlania – należy wówczas uważać, aby nie poruszyć aparatem. Najlepsze efekty uzyskuje się fotografując ze statywu, ewentualnie stawiając aparat na czymś stabilnym, np. konarze drzewa, kamieniu czy ławce itp.

Aparaty wyposażone w stabilizację obrazu pozwalają na fotografowanie z ręki w słabszym oświetleniu niż aparaty bez stabilizacji, wydłużając

Przy zdjęciach z bliska, najlepiej zrezygnować ze stosowania wbudowanej lampy błyskowej, gdyż nie oświetli ona obszaru znajdującego się w polu widzenia obiektywu. Można także wykorzystać kartkę papieru, umieszczając ją przed wbudowaną lampą, aby rozproszyć światło i skierować je na fotografowany obiekt. Najlepsze efekty uzyskamy przy zastosowaniu specjalnych lamp do makrofotografii lub wykorzystując lampę zewnętrzną sterowaną bezprzewodowo, ustawiając ją z boku obiektywu.

Należy unikać umieszczania głównego tematu zdjęcia w centrum kadru. Warto wykorzystać regułę trójpodziału stosowaną w sztuce od kilkuset lat. Gdy cały kadr przedzielimy dwoma liniami pionowymi oraz dwoma liniami poziomymi, umieszczonym w równych odległościach od siebie, przecięcia tych linii utworzą cztery tzw. mocne punkty obrazu. Umieszczenie głównego obiektu zdjęcia w jednym z tych punktów pozwala uzyskać znacznie lepszą kompozycję kadru.